Fed, stopy, płynność

Stopa procentowa to cena pożyczenia pieniądza. Gdy jest wysoka, bezpieczne obligacje dają przyzwoity zwrot i trzymanie aktywów bez dochodu, jak bitcoin, ma wysoki koszt alternatywny. Gdy jest niska, ten koszt znika i kapitał szuka wzrostu gdzie indziej. Kierunek zmian stóp jest ważniejszy niż ich poziom: rynek wycenia oczekiwania.

Bank centralny kupuje obligacje, płacąc nowo utworzonym pieniądzem, co zwiększa płynność, albo pozwala im wygasać, co ją zmniejsza. Pierwsze nazywa się luzowaniem ilościowym, drugie zacieśnianiem. Wielkość bilansu i jej kierunek to najprostszy wskaźnik płynności, ale niepełny. Od bilansu trzeba odjąć pieniądze, które Fed trzyma poza systemem bankowym: rachunek Skarbu (TGA) i reverse repo (RRP). Bilans minus TGA minus RRP, czyli płynność netto, potrafi rosnąć w czasie zacieśniania i spadać w czasie luzowania, jak w 2023 roku, gdy odpływ z RRP zrównoważył QT.

Decyzje są ogłaszane osiem razy w roku i prawie zawsze zgodne z oczekiwaniami, bo bank przygotowuje do nich rynek w wypowiedziach. Ruch ceny w dniu decyzji wynika z tonu komunikatu i konferencji, nie z samej decyzji. Rynek reaguje na różnicę między oczekiwaniem a rzeczywistością.

• Inflacja konsumencka: publikowana co miesiąc; wyższa od prognozy oznacza wyższe stopy na dłużej.
• Rynek pracy: silny rynek pracy pozwala bankowi utrzymać stopy wysokie.
• Wzrost gospodarczy: słabnący zwiększa szanse na obniżki.

Wszystkie te publikacje są w Kalendarzu z oznaczeniem wagi. W ich okolicach zmienność rośnie i stop lossy powinny być szersze albo pozycji nie powinno być wcale.